Nachtmerrie wordt werkelijkheid

Onderstaande foto’s zijn geen beelden uit een horrorfilm: ze zijn uit het huis van Inge en haar gezin. De nachtmerrie van veel mensen werd drie jaar geleden voor haar werkelijkheid. In het donker van de nacht werd ze wakker en realiseerde zich dat het huis in brand stond. Paniek! Lees hieronder het verhaal.


Het is zes uur ’s ochtends als Inge wakker wordt. Slaperig kijkt ze de slaapkamer in. Wat een vreemd beeld: het lijkt wel of het mist in de kamer! Dan dringt langzaam de waarheid tot haar door: dit is niet zomaar mist, dit is rook! Brand!

Haastig maakt ze haar vriend Peter wakker en verlaat ze de slaapkamer om haar twee kinderen te wekken. In een dichte rookwolk schuifelt ze over de gang: normaal weet ze de weg in huis blindelings, maar nu lijkt het heel anders. Op de tast vindt ze haar weg en het lukt haar maar net om de kinderen uit bed te halen en bij een raam aan de achterkant van het huis zetten.

“We moeten springen!”, roept ze. “Nu! Het is de enige weg!” Maar de kinderen durven niet te springen. Ze zijn geschrokken en de eerste verdieping is wel erg hoog. Dan springt Inge zelf, als eerste. ”Dat zou ik nu niet meer doen”, zegt ze achteraf. “Maar op dat moment leek als eerste me dat het beste, om het goede voorbeeld te geven.”

Terwijl de kinderen door twee buurmannen worden opgevangen, gaat Peter nog een keer terug het huis in. Wanneer hij probeert via de houten trap naar beneden te lopen, bezwijkt de trap en zit Peter in de val. Met behulp van de brandweer weet hij het dak te bereiken en kan hij via de dakgoot naar het buurhuis vluchten. De familie wordt meegenomen naar het ziekenhuis. Alleen Peter moet daar een nachtje blijven, omdat hij rook in zijn longen heeft gekregen.

Maar ze zijn veilig. Ontsnapt aan de vlammenzee. En nu? Gekleed in joggingpakken van de buren staan Inge, Peter en de kinderen op straat. Met alleen een mand met foto’s, die door de brandweer is gered uit de vuurzee. De auto staat voor de deur, maar de sleutels liggen binnen in de ravage.

De brandweercommandant heeft de stichting Salvage gebeld. Die zorgt dat ze in een hotel in de buurt kunnen verblijven. De volgende dag probeert het gehele gezin nieuwe kleding kopen en is er contact met de verzekering. Dat is wel nodig ook, want alle bankpasjes zijn weg en geld is er ook niet. Voor een geldopname bij de bank is een legitimatie nodig, hoe oud je bankrekening ook is. Maar hun paspoorten hebben ze ook niet meer. De verzekering maakt uiteindelijk een voorschot over en de politie belt met de bank om het geld los te krijgen.

De technische recherche gaat aan de slag, want de oorzaak van de brand moet boven water komen. Peter en Inge lopen nog een keer door het huis en proberen nog wat bruikbaars te vinden. Tevergeefs. Op de begane grond ligt een aslaag die tot hun knieën komt. Als er nog iets heel is, zit er een brandlucht in die er nooit meer uit gaat.

Via de verzekering wordt er snel een huurhuis geregeld. Daar kan het gezin letterlijk weer even op adem komen. Terwijl de technische recherche haar werk doet, pijnigen alle leden van de familie zich over de volgende stap: het invullen van veel lijsten. Wat stond er precies in het huis? Wat hadden we aan kleding? Vergeten we geen persoonlijke spullen? Gelukkig zijn ze goed verzekerd. Want behalve dat ze geen spullen meer hebben, zijn ze verplicht hun huis in oorspronkelijke staat te herstellen. De hitte van het vuur dat tot zo’n 2200 graden opliep, heeft zelfs de betonnen muren ontzet, dus er zit een flinke verbouwing aan te komen.

De technische recherche weet na een paar weken wat de oorzaak van de brand is geweest: de nieuwe keuken van Peter en Inge was voorzien van een houten aanrechtblad. Dat hout wordt altijd in de ‘olie’ gezet met een doek. Blik en doek waren op het aanrecht blijven staan –het blad moest immers nog een laag hebben- en de combinatie is gaan smeulen.

Zes maanden en veel geregel later is het huis weer als nieuw. Niets doet terugdenken aan de vlammenzee van zes maanden terug. Inges huis heeft een compleet nieuwe indeling, een prachtig interieur en… rookmelders in elke ruimte. Want na zo’n nachtmerrie slaap je toch een tijdje niet meer zo zacht.