Hoorn , 24 December
2010
HOORN Bij een brand
op de Italiaanse
Zeedijk in Hoorn is
vanochtend een
woning van binnen
verwoest.
De brandweer kreeg
vanochtend rond vijf
uur de melding
binnen van de
woningbrand. De
bewoonster was al
naar buiten
gevlucht. Omwonenden
moesten worden
geëvacueerd en zijn
tijdelijk in een
andere woning
opgevangen. Niemand
raakte gewond.
De brandweer had het
vuur snel onder
controle. Hoe de
brand is ontstaan is
nog niet bekend
|
Het Menu
al samengesteld...
"
Mijn brand en het wonder dat ik nog leef, en mijn lieve dieren
natuurlijk"
Ik heb
eigenlijk nooit iets gehad met kerst maar dit jaar was ik voor het eerst
helemaal in de stemming. Het huis had ik gezellig gemaakt en versierd
want ik zou voor mijn ouders koken op 1e kerstdag. Het menu
had ik al samengesteld en op 23 december alvast inkopen gedaan.
Een ouderwets lekker diner zou het worden.
Suddervlees uit de römertopf, stoofpeertjes, zelfgemaakte appelmoes,
salade van gegrilde groenten en nog veel meer lekkers.
Ik was helemaal in mijn nopjes met mijn
kerstboompje, verlichting en mooie kaarsen. Het zag er zo gezellig uit!
Die dag heb ik nog met diverse vrienden telefonisch contact gehad en met
ze bijgepraat zo vlak voor de feestdagen. Kerstpakket opgehaald en
helemaal blij met de leuke spulletjes. Ik had in
de avond afgesproken met een vriendin om gezellig te kletsen en te
borrelen. De honden waren mee en na een leuke avond kwam ik weer veilig
thuis en ben vrij snel, enigszins tipsy, naar bed gegaan.
Slaapdronken ben ik later mijn bed uitgegaan en
beneden gaan liggen. Ik kan mij dit niet meer bewust herinneren,
dit is in mijn slaap gebeurd, maar het is mijn redding geweest. Ik ben
dus naar beneden gegaan en op de bank gaan slapen. Later op de bank
rond 5 uur in de o chtend
werd ik pas echt wakker vanwege het lawaai en toen ik naar boven keek
zag ik het hele plafond in de brand staan.
Vlammen
schoten alle kanten op en het geluid van een open haard maar dan -tig
keer harder. Mijn mobiel had ik gelukkig direct bij de hand en ik heb
gelijk de brandweer gebeld. Het kwam niet in mij op om de honden naar
buiten te brengen en ook niet om mijzelf in veiligheid te helpen.
En mijn rode kater Harry die altijd bij mij kwam liggen in bed, waar
was hij? Wel was ik zo bij de tijd om keihard in mijn tuin te gaan
schreeuwen zodat mijn buren wakker zouden worden en naar buiten zouden
gaan. Het hele huis stond echt in lichterlaaie.
Je weet echt niet hoe je zult
reageren in zo’n situatie. Ik dacht dat ik gewoon moest wachten op de
brandweer om de deur open te doen terwijl ik in een brandend huis stond.
Mijn honden lagen gewoon op de bank, tenminste dat denk ik achteraf.
Ik zag laatst zo’n testje liggen van de brandweer:
hoe reageer jij op brand? Er waren
diverse opties die je kon aanvinken
maar de optie
debiel of apathisch...die waren er niet. Je bent gewoon verlamd, een
zombie.
Achteraf heb ik
gehoord dat een achterbuurman van mij die bij de brandweer werkt al
eerder had gebeld. Hij moest naar het toilet en rook een brandlucht.
Ik heb 2 brandwonden op mijn arm en ik denk dat mijn bed al in de brand
moet hebben gestaan en door die brandplekken ben getriggerd om naar
beneden te gaan. Wat een wonder dat ik nog leef!
Pas na 4 weken durfde ik weer boven te gaan kijken in mijn huis. Zwarter
dan zwart en vanuit mijn slaapkamer kijk je zo naar
de sterrenhemel omdat het halve dak is weggebrand.
Als ik mijn bed niet uit was gegaan zou het een
snelle crematie zijn geweest. Te bizar allemaal.
Volgens de schade-expert was de oorzaak een verlengsnoer onder mijn bed
voor een wekker.
De schoonmaak- en sloopploeg wisten echter zeker dat de brand tussen
mijn plafond is ontstaan door oude electra. Ik ben echter allang al blij
dat er geen schuldvraag is en dat ik goed verzekerd
was.
Ik belde nogmaals
met de brandweer: jullie moeten ECHT komen! Het is echt heel erg!!!!
Voor ik het wist stond er een brandweerman voor mij: Wat doe je hier
nog!!??? Je huis uit, die honden moeten eruit!!!!! Kiki, mijn
zwaan-kleef-aan-hond, die blijft wel bij mij. Pimmetje eigenwijsje rende
het huis echter weer in. Ik moest de ambulance in maar ik wou niet omdat
ik Pimmetje niet meer zag. Ik weet niet wie Pimmetje heeft gered maar
hij is in veiligheid gebracht bij mijn buren. DANK, DANK!!!!!
En mijn lieve kater Harry, waar was hij?? Ik was zo bang dat ik hem per
ongeluk had opgesloten in mijn slaapkamer. Hij lag altijd zo graag tegen
mij aan te knorren en te snorren, met wederzijds genoegen. Op 2e
kerstdag ging ik hem weer zoeken. Ik was de straat nog niet in of hij
kwam al op mij afgerend. Het was net als in een film in slowmotion en
wat was ik, wat waren wij blij!
Die arme schat, ik vraag mij dan wel af: wat gaat er dan in zo’n
poezenbolletje om??
Wat er daarna allemaal op je afkomt is gewoon
teveel en daarom gaat je lijf in
een soort van automatische piloot stand. De eerst maand heb ik heel
wein ig emotie gevoeld en was er vrij nuchter onder. Je moet wel,
je hele basis
is weg. Je veilige thuishaven. Het huis waar ik mij zo prettig en
gelukkig voelde.
Er
was veel begrip
en liefde.
Ik ben nog nooit zo veel geknuffeld in mijn leven. Ik wil ook mijn buren
bedanken. Ze waren zo lief voor mij! Ik krijg er nog tranen van in in
mijn ogen.
Toch stuit je ook op een hoop krukken vol onbegrip
die het drama nog zwaarder maken.
Zo had ik een mevrouw aan de telefoon van mijn verhuurder Intermaris die
tegen mij tekeer ging dat ik dankbaar moest zijn! Ik moest
dankbaar zijn voor de vervangende woonruimte die zij voor mij hadden
geregeld want ze hadden zo hard gewerkt voor mij op die vrijdagmiddag
voor de kerst (is toch gewoon je werk???). Ik
vond het direct een vreselijke plek om te zijn en later bleek ook nog
dat daar gerenoveerd werd en dat ik daar maanden in de herrie zou moeten
zitten.
Ik ben dankbaar dat ik nog leef! Schandalig
hoe die vrouw reageerde: zat ik daar een paar uur na de brand in mijn
pyjama nog stinkend van de rook.
Een medewerker van het
UWV wist direct te melden: "ach, het is maar een huis, het zijn maar
spullen, alles is vervangbaar en ik was er toch nog!?" Een
Arbo arts wist na 5 minuten al te melden TOTAAL geen begrip voor mijn
situatie te hebben en ik moest maar weer direct aan het werk.
Dit soort mensen met het inlevingsvermogen van een ui maken het nog
zwaarder.
Wat ik ook nog steeds niet begrijp is dat stichting Salvage geen
noodopvang voor mij heeft geregeld. Er werd maar op mij
ingepraat dat ik vervangende woonruimte moest regelen die nacht van de
brand. Ik stond op straat en was afhankelijk van familie en vrienden
voor onderdak en dat terwijl het 24 december was!
Gelukkig kon ik wel terecht bij vrienden maar je hebt toch echt een
eigen plek nodig na zo’n ramp. Bedankt
iedereen waar ik een nachtje kon blijven slapen! En
het voordeel van een brand vlak voor de kerst; je kunt zo aanschuiven
bij iedereen aan tafel.
Ik ben de man van de milieudienst Hoorn zeer dankbaar die ik
stomtoevallig tegenkwam vlak na de brand. Ik weet nu niet hoe ik
in contact met u kan komen.
Maar de wederopbouw van mijn huis gaat een stuk sneller omdat u alle
vergunningen zo snel heeft geregeld. Dank engel!
En dhr. Boers
van Intermaris. Super wat deze man voor mij heeft gedaan. De
wederopbouw van mijn
huis gaat ontzettend snel.
Wietstke en
Bert. Ik wil jullie zo ontzettend bedanken dat ik de eerste weken na
de brand bij jullie op het schip de Auwe Neel
mocht wonen. Het was zo fijn voor mij dat ik nog
even dichtbij in mijn buurtje kon zijn. Ik wou niet weg, wou dichtbij
mijn lieve huisje zijn. En zo lief, de kleding van je moeder en het
potje jam. Zo simpel maar het deed mij zo goed.
Nu, anderhalf maand later begin ik langzaamaan
weer wat emotie te voelen.
De tranen zijn af en toe niet te stoppen vooral na het lezen van de
verhalen van lotgenoten.
Het is niet simpel maar het komt goed...........................denk
ik.
Ik wil alle Hulpdiensten bedanken voor hun
inzet die nacht !
Update
13 maart 2011:
De opbouw van mijn huis ging supersnel....Ging!
Het bedrijf Heddes was aan het
werk en is
half februari failliet verklaard.
Er gebeurt nu al een maand niks meer en niemand kan mij vertellen hoe
het nu verder gaat. Afwachten dus en maar weer en het beste
hopen................
Ik woon nu al anderhalve maand in een chalet op camping het Venhop aan
de rand van Hoorn.
Het is een knus huisje en het is prima vertoeven hier voor mezelf en de
dieren.
Toch ben ik dankbaar. Het is een wonder dat ik er
nog ben en dat ik straks opnieuw kan beginnen.
De vraag is alleen nog
even........wanneer??
Reactie sturen aan Loes
Nieuw December 2011,
Verhaal Loes in Viva
!
            
|
