9 maart 2006 hadden wij met wat vrienden en kennissen een etentje...

Voordat we weg gingen deden we nog een bakkie bij ons en ik ging boven de droger en wasmachine uit zetten (dat is bij ons het geluk geweest voor de verzekering).  Mijn vriend (nu man)stond onder de douche en we stonden op het punt te vertrekken. Dit is het moment waarop het waarschijnlijk al heeft liggen broeien op zolder.  We hebben niks geroken gezien of gehoord.

Toen gingen we naar Zwijndrecht om te gaan eten. Bij Streefkerk kwamen we een brandweerauto tegen die met hoge snelheid naar Groot-Ammers reed.
Ik weet nog dat we tegen elkaar zeiden " Jeetje waar zou er brand zijn ? "... achteraf dus bij ons.

Toen we in Zwijndrecht waren en we hadden net drinken besteld kreeg mijn vriend het telefoontje dat in 1 minuut je leven voorgoed veranderd.
Mijn vriend werd een soort van kwaad op de degene die belde want hij dacht dat het een grap was. Tot ze de sirene lieten aanzetten van de brandweer.
Ik weet niet hoe hard we gereden hebben en hoe we gereden hebben maar we moesten weg. Mijn ouders waren met ons meegereden en die vergaten we. Mijn oom heeft hun thuisgebracht.

Toen we eenmaal de straat inkwamen zei ik tegen mijn vriend "wat een rook"! Maar mijn vriend dacht dat het mist was. Je wilt er niet aan geloven het is een grote nachtmerrie vanaf het moment dat wij de bocht omkwamen en je huis ziet.  Je stort in. Het enige wat je wil is je huis in en je spullen redden en onze kat.  Maar het mocht niet je staat toe te kijken hoe je huis voor je ogen afbrand.

Mensen komen naar je toe om je steun te geven maar je ziet en hoort niks.
Het sneeuwde maar de kou voelden we niet.
je staat verlamd zonder gevoelens en je kan niks meer.

Na ruim 4.5 uur blussen mochten we in de woonkamer nog de klok pakken en de radio/tv.  Ze doen het nog steeds.  We hadden 5 minuten de tijd en dan moesten we buiten zijn. Toen we buiten kwamen was het 1 grote klap en het plafond lag beneden in de woonkamer.

We mochten die nacht bij vrienden slapen en de volgende dag mochten we met de verzekering naar binnen om de schade te gaan bekijken.
Je komt binnen in je eigen huis maar het was ons huis niet meer.  De meubels waren weg de keuken was niks meer en de bovenverdieping was 1 groot gat naar buiten toe.   Het was vreselijk en we hebben als kleine kinderen staan huilen.

We hadden geen kleren meer geen schoenen niks alles was in een paar uur tijd verdwenen.   Alles wat je hebt opgebouwd was weg.

Vanaf dit moment moet je alles gaan regelen. 
Mijn schoonmoeder deed het woord want wij wisten het niet meer.  Verzekering, verhuizen, schade expert regelen, aannemer, verklaring afleggen, gas elektriciteit en water afsluiten enz.   

Praten met de aannemer van hoe en wat. het dak moest dicht voor er nog meer schade kwam. Dus dat gebeurde als eerste. toen het sloopwerk alles moest eruit, dan pas zag je hoe groot de schade was.

We kregen van de gemeente na 2 weken een huurhuisje toe gewezen waar we vreselijk blij mee waren. We hebben hier ruim 6 maanden ingewoond tot we weer terug mochten.

In die tijd ga je spullen uitzoeken een nieuwe badkamer, behang ,vloerbedekking ,laminaat, gordijnen, verf, granol, meubels, slaapkamer, toilet van theelepeltjes tot een nagelschaar.

Alles moesten we weer opnieuw inslaan in een paar weken tijd.  We kregen een hekel aan winkelen maar je moet.


We hadden de aannemer de opdracht gegeven om er ook een schuifspui een dakkapel en een houtkachel te plaatsen. Het huis lag nu open dus nu kon het.
Elke dag ging je kijken en foto's maken.  Elke dag zag je weer dat het een huis werd. dat het weer van jou werd.
Dit is nu ruim een jaar geleden gebeurt. 

Elke dag zijn wij dankbaar voor elk hulp in wat voor vorm ook.  Kaartjes van vreemde mensen die je weer even opbeurden, mensen die je aanhielden in het dorp die je kleren gaven om te dragen handdoeken alles werd aangeboden.

Deze mensen kan je niet bedanken in woorden.  Woorden zeggen niks met wat wij voelden, ongelooflijk!!!!
Toch waren er ook mensen die zeiden "ach meid het is maar een huis meubels kan je vervangen" maar je bent niet alleen je meubels kwijt maar ook je foto''s herinneringen maar vooral jezelf.

In die paar maanden tijd ben ik volwassen geworden ik denk na over dingen die me vroeger niks deden.
We hadden een rare blauwe rotbank die we met liefde kwijt wilden, maar na de brand miste ik die rotbank. ik wilde het terugdraaien. IK wilde hem terug.

De oorzaak van de brand is onbekend.
Waarschijnlijk was het de ketel/moederkachel maar dat was niet meer na te gaan.

We wonen nu weer een paar maanden in ons huisje en elke dag zijn we dankbaar.
11 maart 2007 zijn wij in het huwelijk getreden om samen opnieuw te beginnen en een hoofdstuk af te sluiten.
We hebben elkaar en dat is het belangrijkste. Alleen hadden we het niet gered.


Bij deze wil ik ook graag iedereen bedanken voor de steun en liefde die wij kregen .
we weten nu wie onze vrienden zijn.

Ook de aannemer De Zeeuw uit Groot-Ammers willen wij bedanken voor alle hulp en raad.
Onze ouders die ons hielpen en bijstonden.
De brandweer de hulpverlening de buren BEDANKT!!!!

Praat erover met elkaar kijk de foto's terug maar praat.
Het is zo belangrijk voor je verwerking.
Je zult het nooit helemaal verwerken maar het slijt op de duur.
bang blijf ik dat zal ook niet minder worden.

Jose Komejan