Tips (voor omgeving) & hulp

Als in de omgeving de 1e schrik is geweest en leven doorgaat is dit vaak het moment waarop de emotie voor jouw echt begint en vloeien pas de echte tranen, angsten, vragen, huilbuien van wat gebeurd is en wat had kunnen gebeuren. 

Regelmatig krijg ik mails van lotgenoten die tegen de muur van de buitenwereld aanlopen.   Eigenlijk klinkt uit ieder contact wat ik heb gehad met lotgenoten 1 boventoon….   

‘de omgeving begrijpt me niet!’, 

‘Ipv herkenning voel ik me afgewezen’ ,

‘ geen begrip voor waar ik doorheen ga.. ‘

Vrienden/bekenden/collega’s/bazen die na paar maanden gevoel hebben, ‘ het zal nu toch wel eens over zijn’.    Maar juist na maanden begint vaak de verwerking pas. Wat ik meekreeg van al die mails (en mijn eigen ervaring) is dat het eigenlijk verwerken pas kan beginnen als alles financieel/verzekering/woning etc volledig is afgerond !  Dus ook al heeft iemand een tijdelijke woning, dan is het wel zo hij/zij heeft weer een bed/ een huis maar het is een tussenoplossing, en dus onrustig en stressvol, vaak omdat je helemaal nog niet weet wat er staat te gebeuren.  Zoveel onzekere factoren en iedereen wil een basis, een thuis.  Als dat er niet is, dan is er onrust,  voor verwerken is er nog helemaal geen tijd.     Ikzelf had ernaast een slaapstoornis uit angst,  als je niet slaapt of angst heb verwerk je weinig.

Vele brandslachtoffers hebben ANGST, en dat moet niet vergeten worden! 

Voor de omgeving kan ik dan ook dan ook maar 1 tip geven:

‘ook al begrijp je het niet,  ga er vanuit dat het geen aanstellerij is,  geef de ruimte dat er gepraat kan worden, voer geen druk op als werkgever, luister als collega/vriend/kennis voor de 1001 keer naar hetzelfde verhaal…

Stel jezelf voor dat je ineens zonder voorbereiding gedwongen morgen moet verhuizen met misschien wel niets meer van jezelf, geen kleding, geen potten en pannen, paspoort, rijbewijs, dus alles opnieuw kopen en regelen, maar je hebt geen geld, want dat krijg je nog van verzekering en ondertussen zit er angst en verwarring.  Alles tegelijk ! De bodem is onder je weggeslagen.

Veel slachtoffers zijn vaak veel energie aan het steken in het gevoel duidelijk maken aan anderen, of het voor zichzelf een plaats geven dat ze niet begrepen worden…   Die energie is zo enorm hard nodig om op de been te blijven.

(Er zijn gelukkig wel mensen die WEL proberen te begrijpen en ruimte en tijd geven, daar is deze boodschap dus niet voor bedoeld,  alle respect voor deze mensen,  want makkelijk zijn we niet ! )

ptss
In de folder van NFGV over Posttraumatisch Stress-stoornis vond ik beknopte informatie en daarin ook tips voor de omgeving:

Deze folders liggen ook vaak bij dokter of therapeuten maar je kan ze ook zo bestellen.  Geef ze aan mensen in je omgeving die er interesse voor hebben, zo voorkom je dat je jezelf iedere keer moet uitleggen en maak je plaats voor wat er is en waar je mee zit.

 

 

Tips voor de omgeving (folder NFGV)

  • Probeer te blijven luisteren naar wat het slachtoffer over de ervaring vertelt, ook al hoort u voor de twintigste keer hetzelfde verhaal. Het is belangrijk dat de persoon in kwestie erover kan praten en zich gehoord voelt, ook na een aantal maanden.
  • Houd er rekening mee dat de gebeurtenis nog maanden kan nawerken en denk niet te snel dat iemand er nu wel overheen zal zijn.
  • Wees voorzichtig met grapjes en adviezen als ´probeer het maar snel te vergeten´.
  • Vraag het slachtoffer hoe u hem of haar kunt steunen, zodat hij of zij dit zelf kan bepalen.
  • Neem de persoon in kwestie niet teveel uit handen, zodat hij of zij het gevoel terugkrijgt zelf controle over zijn leven te hebben.
  • Probeer schuldgevoelens niet ‘weg te praten’, maar neem ze serieus. Ze helpen het slachtoffer vat te krijgen op het gebeurde en zijn daarmee zinvol, al zijn ze niet terecht.
  • Zoek meer informatie in de boekhandel, bibliotheek of op internet.
  • Zoek zelf steun als het u teveel wordt.